หากเธอลองมองไปยังฟ้าแสนไกล และคิดถึงใครหนึ่งคนคุ้นเคย

กี่หมื่นพันคำที่ไม่ทันเอื้อนเอ่ย แต่เธอยังคง เก็บมันไว้ข้างในใจ

จะกี่คราวที่ความรักผันผ่าน เมื่อมองเห็นมันก็ไม่ทันคว้าไขว่

และอีกกี่คราวที่เราเฝ้าลบลืมมัน เพื่อหวังสักวันรักจะมาพบใหม่

หมดชีวิตใช้ไปเพื่อหวังและรอ จนบางทีท้อและถอดใจ

ว่ามันคงไม่มีรักจริงให้เราเจอ ถ้ามีจริงมันคงอยู่แสนไกล

                รักอยู่ที่ไหน จะไปหา กว่าที่จะได้มันมาต้องเสียอะไร

                กว่าจะพบ และได้เห็น ว่าที่จริงแล้วคือเราเองที่มองข้ามไป

                รักอยู่ที่ใด หรือมันอาจผ่านเลยไป โดยที่ไม่รู้ตัว

หากรักเหมือนแสงส่องทางให้เรา ก็อาจเป็นเหมือนเงา ในมุมของใคร

อาจดูหมองๆ อาจดูว่าสวยงาม ก็คือนิยามที่ต่างคนคิดไป

แต่จะดีหรือร้ายก็ไม่สำคัญ เท่ารักนั้นทิ้งอะไรไว้

แล้วมันจะเป็นรอยยิ้มหรือกี่หยดน้ำตา ก็ได้ทำให้รู้ว่ารักเป็นอย่างไร

               อยู่ที่ไหน จะไปหา กว่าที่จะได้มันมาต้องเสียอะไร

               กว่าจะพบ และได้เห็น ว่าที่จริงแล้วคือเราเองที่มองข้ามไป

               รักอยู่ไม่ไกล และมันอาจผ่านเลยไป โดยที่ไม่รู้ตัว จะต้องเสียอะไร