เขาเดินเข้าออก ในซอยทุกวัน เพื่อนฝูงทุกคนต่างรักใคร่เขา  

ทุกๆตอนเช้า แต่งตัวไปเรียน ไม่เคยจะเกจะขาด

พ่อแม่ภูมิใจ มีลูกผู้ชาย เอาการเอางานเอาเรียน

ก็ชีวิตนี้ดั่งไม้ใกล้ฝั่ง หวังพึ่งพาลูกชายคนเดียว

                * โอ โอ เจ้าเด็กหนุ่มของพ่อ โอ โอ  เจ้าเด็กหนุ่มของแม่

ตกเย็นเลิกเรียนกลับบ้านตามเคย ห้อยโหนรถเมล์อย่างเก่า

นึกถึงกับข้าว บนจานใบเก่า มีแม่กับพ่อล้อมวง

แต่แล้วทันใด โลกมืดดับไปมีสัตว์ร้ายมองดูคล้ายว่าเป็นคน

ทำร้ายร่างกาย รุมตีจนตาย แล้วสลายร่างหายในหมู่คน

( * )

                 ** พ่อแม่รู้ข่าวร้ายร่ำร้องแทบวางวาย กลิ้งเกลือกลงกับกองเลือดของลูก

                 ลูกฉันทำอะไร เขายังไม่ควรตาย หนุ่มน้อยผู้มีอนาคตไกล

                 แค่สีเสื้อไม่เหมือนคำสอนแต่ปางไหน นี่สีใครนั่นสีมึง นี่สีกู

                 ความหวังพังทลายแต่นี้จะอยู่อย่างไร เพราะหัวใจเพียงดวงเดียวแหลกสลาย

( ** )

ตั้งแต่บัดนี้ ไม่มีอีกแล้ว เด็กหนุ่มคนดีประจำซอย

พ่อแม่ก็หาย ครอบครัวสลาย ไม่สายทุกคนก็ลืม