มีฤดูหนึ่ง มันช่างยาวนาน ยังไม่แปรเปลี่ยน

เป็นฤดูกาล ที่เฝ้ารังควาญ มันช่างผิดเพี้ยน

        * ฝนตั้งเค้าอีกแล้ว เมฆหมอกไม่แคล้วครบคลุมครึ้มไป

        ฉันจะหลบ ได้ที่ไหน ตั้งแต่เธอนั้นเดินจากไป เหมือนถูกบังคับให้เปียกตลอดมา

                ** ต้องติดอยู่ในฤดูอกหัก ตกอยู่ในห้วงความรักที่มันเลวร้าย

                ต้องอยู่ท่ามกลางสายลมของความหนาวใจ และเปียกปอนไปทั้งใจด้วยหยดน้ำตา

หยดน้ำตาหนึ่ง หล่นร่วงโปรปราย นองท่วมหัวใจ

ความเศร้าลำพัง ยังเฝ้าคอยเติม จนเริ่มไม่ไหว

        ( * , ** )

อีกนานไหมที่ใจจะผ่านมันไป อีกนานไหมที่เป็นอย่างนี้

        ( ** )